امروز شنبه  8 آذر 1399
تعداد بازدید : 72 - تاریخ خبر : 1399/09/01 - 13:22
آنچه در «نقد سینما» گذشت؛
فقدان ژانر؛ حاصل فقر خلاقیت یا فقر امکانات؟

بیستمین قسمت از فصل جدید برنامه «نقد سینما» جمعه شب 30 آبان‌ماه روی آنتن شبکه پنج رفت. در این قسمت از برنامه علاوه‌بر آسیب‌شناسی تصویر «نوجوانان» در سینمای ایران و بررسی کارنامه مجید مجیدی از همین منظر،‌ تحولات سینمای ایران در دهه 90 از منظر احیای ژانرهای فراموش‌شده مورد بررسی قرار گرفت.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سیما؛ در بخش اول برنامه امیررضا مافی، میزبان منوچهر اکبرلو کارشناس و منتقد و آرش خوشخو روزنامه‌نگار و منتقد سینما بود تا درباره تصویر «نوجوانان» در سینمای ایران به گفتگو بنشینند.
در ابتدای بحث امیررضا مافی به اهمیت نقش نوجوانان در سینمای سال‌های ابتدایی پس از انقلاب اشاره کرد و آرش خوشخو در این زمینه توضیح داد: نوجوان در حال حرکت و تغییر است و کاراکتری پویا است. به‌دنبال شکل دادن شخصیت خودش است و به همین دلیل برای جامعه بعد از انقلاب ایران، که جامعه‌ای شاداب و امیدوار به آینده بود و سینماگران قرار بود این امید را به تصویر درآوردند، نوجوان تبدیل به قهرمان واقعی آن دوران شد. «دونده»، «باشو غریبه کوچک»، «خانه دوست کجاست»، «گویار» و خیلی فیلم دیگر داریم که در آن سال‌ها با محوریت یک نوجوان ساخته شدند و اتفاقاً پر بودند از صحنه‌های دویدن. نقطه اوج این تصویر از نوجوان در سینمای ایران هم به «بچه‌های آسمان» مجید مجیدی می‌رسد.
وی ادامه داد: از سال 77 و 78 به بعد، تمرکز از نوجوانان پسر به سمت نوجوانان دختر می‌رود؛ «درخت گلابی»، «دختری با کفش‌های کتانی»، «من ترانه پانزده سال دارم» و حتی «زیرپوست شهر». این موج سال 83 و 84 به پایان می‌رسد و نوجوانان تقریباً از سینمای ایران محو می‌شوند.
در ادامه اکبرلو در پاسخ به امیررضا مافی که پرسید چه اتفاقی رخ داد که نوجوانان از اوایل دهه هشتاد از سینمای ایران حذف شدند، عنوان کرد: اول باید به این موضوع بپردازیم که فیلم‌هایی که به آن‌ها اشاره کردید آیا به سینمای نوجوان مربوط است یا درباره نوجوان و به بهانه نوجوان است؟ اکثر این فیلم‌هایی که مثال زده شد اصلاً برای سینمای نوجوان نیستند هرچند کاراکتر محوری آن‌ها شخصیت «نوجوان» است. حتی آثار اقتباسی که در رأس آن‌ها آثار آقای مرادی کرمانی قرار دارد این چنین بودند. مثل «قصه‌های مجید» که شاهکاری بود، یعنی یک شخصیت بومی، واقعی ایرانی که به نوجوانان معرفی می‌شد ولی آقای پوراحمد وقتی همان داستان‌های آقای مرادی کرمانی را ادغام می‌کند و به سینما می‌برد، هیچ‌کدام یا اکران نمی‌شوند یا اکران موفقی پیدا نمی‌کنند. همان «دونده» اصلاً برای نوجوانان نیست بلکه کاراکتر اصلی آن یک نوجوان است. در اکثر اقتباس‌ها، آثاری نمی‌بینیم که برای بچه‌ها ساخته شده باشند اما کاراکتر نوجوان دارند، پس باید این دو موضوع را تفکیک کنیم.
اکبرلو در ادامه و در پاسخ به سوال مافی درباره چرایی کم‌رنگ شدن حضور نوجوانان در فیلم‌های سینمای ایران گفت: به نظرم سینمای ایران کمتر تابع اتفاقاتی است که در جامعه می‌افتد. یعنی دنیاهای خاص خودشان را دارند. این معضل مربوط به تمام سینمای ایران است. گاهی موجی می‌آید و فقط به موضوعاتی مانند فقر، جنوب شهر، کودکان کار و... پرداخته می‌شود. کودکان کار همیشه در طول تاریخ بوده‌اند ولی فقط در دوره‌ای خاص برجسته می‌شوند. گاهی به خاطر جشنواره‌ها و جوایز در رأس اهمیت قرار می‌گرفتند یا در دهه هفتاد به خاطر آمدن دولت اصلاحات به یک‌باره فیلم‌های تینایجری رواج پیدا کرد این به این معنا نیست که سینمای ما داشت به نوجوانان یا بهتر بگویم به جوانان می‌پرداخت.
مافی در ادامه به تصویر نوجوان در سینمای مجید مجیدی اشاره کرد که اکبرلو درباره آن گفت: مجیدی در تمام فیلم‌هایش حتی آن‌هایی که کاملاً برای بزرگسالان است، ما همیشه می‌بینیم کاراکتر مکمل یا اصلی کودک و نوجوان دارد. به نظر می‌رسد دوست دارد با نوجوانان کار کند، در همه مصاحبه‌هایش هم به این موضوع اشاره کرده است که اوج این مسئله را در «خورشید» می‌بینیم. در اکثر آثارش شخصیت‌های کودک و نوجوان را دارد البته باز هم با این تأکید که فیلم‌ها برای بچه‌ها ساخته نشده است. نشان به آن نشان که آثارش اکران دانش‌آموزی موفقی نداشته و بیشتر در جشنواره‌ها مورد اقبال قرار گرفته‌اند.
خوشخو هم در این زمینه با اشاره به «نگاه مذهبی منسجم» موجود در فیلم‌های مجیدی، درباره اهمیت «بچه‌های آسمان» در کارنامه مجیدی هم گفت: فیلم توانست به خاطر در بر داشتن سوژه انسانی، نوع پرداخت، بازی بازیگران، فیلم‌برداری و... با مردم نقاط مختلف دنیا ارتباط برقرار کند.
این منتقد سینما افزود: «بچه‌های آسمان»  به هر حال یک معجزه روایتی در دل خودش داشت، ضمن اینکه داستان عجیبی داشت، صحنه ماهی‌ها و پا صحنه‌ای است که هر چند سال یکبار در سینما می‌تواند تولید شود؛ یک کشف و شهود بود که در نگارش و کارگردانی رخ داد. هنوز هم آن صحنه یک احساس عاطفی شدیدی را به تماشاگر منتقل می‌کند. مجیدی به هر حال فیلم‌سازی است که با عموم مردم صحبت می‌کند، فیلم‌ساز موردعلاقه من نیست، من به دلایلی به دیگر سینماگران علاقه دارم ولی به هر حال راز و رمز و سحری دارد که می‌تواند با آدم‌ها از طبقات مختلف جامعه از هند گرفته تا چین، ژاپن و... ارتباط برقرار کند.
در ادامه مافی به «تعهد انسانی» در سینمای مجیدی اشاره کرد که منوچهر اکبرلو در تأیید آن گفت: رمز موفقیت او در همین است، او سینماگر موردعلاقه من هم نیست، ولی جنس فیلم‌های مجیدی با آثار مشابهی که به فقر، بچه‌های حاشیه شهر و... می‌پردازند، فرق دارد. موفقیت این فیلم‌ساز از «پدر» شروع شد. البته «بچه‌های آسمان» جهشی برای او بود، تصاویر ماندگار در هر فیلمی پیش نمی‌آید.
خوش‌خو در بخش دیگری از صحبت‌های خود به بازخوانی تاریخی تصویر نوجوان در سینمای ایران پرداخت و توضیح داد: در سال‌های ۷۶ و ۷۷ ما با انفجار جمعیت نوجوان روبه‌رو شدیم. هم در انتخابات حضور نوجوانان را دیدیم هم در مطبوعات، که مجله‌های مختلفی با محوریت آن‌ها چاپ شد. همان موقع «نوجوان» بحث اصلی بود به‌ویژه نوجوانان دختر چون حضورشان در اتفاقات سیاسی دهه ۷۰ بسیار پررنگ بود و مسئله حقوق زنان شکل گرفت، هدیه تهرانی شمایل این ماجرا شد و... در دهه ۸۰ دیگر نوجوانان مهم نبودند، یعنی ما موجی را گذرانده بودیم، انگار دیگر دهه شصتی‌ها جوان شده بودند.
وی ادامه داد: حتی ما دیگر بازیگر خوب نوجوان هم نداریم. نوجوان در فیلم «جرم» کیمیایی بد بازی می‌کند، در فیلم «تنگه ابوقریب» هم همینطور در حالی که در فیلم‌های دهه ۶۰ و ۷۰ امکان نداشت، نوجوان بد بازی کند، اصلاً بازیگر نوجوان بد نداشتیم ولی حالا بد بازی می‌کنند و این نکته عجیبی است.
اکبرلو هم تأکید کرد: ما در همه حوزه‌های نوجوان کمبود داریم از ادبیات، رمان و شعر گرفته تا تئاتر و سینما. شناختن روحیات نوجوانان کنونی خیلی سخت‌تر است و کار بیشتری می‌برد. این برای سینمای تنبل ما که کمتر ریسک می‌کند، راه سختی است. در دهه‌های قبلی ثبات بیشتری داشتیم درحالی که حالا نظریه‌ای وجود دارد که فاصله‌های سنی را حتی باید پنج سال به پنج سال در نظر گرفت چون مثلاً بچه‌های متولد ۸۵ با بچه‌های متولد ۹۰ خیلی فرق دارند. از همین رو هرچند در برخی آثار به‌صورت محدود چند کاراکتر نوجوان داریم، ولی همان‌ها هم هنوز دهه شصتی فکر می‌کنند چون خیلی‌ها نتوانسته‌اند خود را به‌روز کنند.
وی در پایان با اشاره به معضل اکران فیلم‌های نوجوان گفت: چند سال پیش فیلم «فرار از اردو» ساخته غلامرضا رمضانی را داشتیم که فیلم فوق‌العاده‌ای بود ولی دو سال طول کشید تا اکران شود چون نام کودک و نوجوان را به همراه داشت و به همین دلیل می‌گفتند این فیلم نمی‌فروشد. به نظرم بهتر است فیلم نوجوان به‌عنوان شاخه‌ای از فیلم‌های خانواده ساخته شود. فیلم خانوادگی فیلمی است که همه خانواده می‌توانند به تماشای آن بنشینند.

میز خبر؛ حضور جهانی سینمای ایران
در بخش «میز خبر»، علیرضا مرادی میزبان میثم محمدی روزنامه‌نگار و منتقد سینما بود تا درباره «حضور جهانی سینمای ایران» به گفتگو بنشینند.
در این بخش میثم محمدی ضمن اشاره به اخبار متعدد مرتبط با حضور فیلم‌های ایرانی در رویدادهای جهانی گفت: بحثی که وجود دارد این است در دنیا بیش از ده هزار جشنواره برگزار می‌شود اما جشنواره‌هایی که بشود به لحاظ اعتبار روی آن‌ها حساب کرد حدود ۱۵ جشنواره در رده الف است. اما خیلی از جشنواره‌ها هم اعتبار کافی را ندارند.
وی افزود: وقتی از ۱۵ جشنواره‌ای که از آن‌ها صحبت کردیم، جایزه‌ای دریافت می‌کنیم، این جایزه می‌تواند معتبر باشد. یک سری جشنواره‌ها در سطح پایین‌تری قرار دارند که تازه شکوفا شده‌اند. این جشنواره‌ها از فیلم‌سازان مطرح جهان دعوت می‌کنند، افراد فیلم‌هایشان را در آن جشنواره‌ها برای اولین‌بار به نمایش می‌گذارند و... این موارد باعث اعتباربخشی به جشنواره‌ها می‌شود.
محمدی ادامه داد: یک نکته ساده که باعث می‌شود ما بفهمیم یک جشنواره چقدر معتبر است، حضور رسانه‌های جهانی در آن رویداد است. مثلاً در جشنواره ونیز یا کن بیش از چهار یا پنج هزار رسانه حضور دارند و آن جشنواره‌ها را پوشش می‌دهند که نشان‌دهنده اعتبار آن جشنواره‌هاست. ما در مجموع در حال حاضر پنجاه جشنواره قابل‌بحث در کشورهای مختلف داریم که اگر این پنجاه جشنواره را ارزیابی کنیم می‌توانیم متوجه شویم کدام فیلم‌ها افتخار کسب کرده‌اند یا صرفاً فقط یک حضور بین‌المللی داشته‌اند.
وی درباره وضعیت حضور سینمای ایران در یک سال اخیر در جشنواره‌ها هم گفت: خیلی از جشنواره‌ها تحت تأثیر کرونا قرار گرفتند به نحوی که خیلی از آن‌ها به‌صورت آنلاین برگزار شدند یا جشنواره‌ای مثل ونیز با رعایت پروتکل‌های بهداشتی به‌صورت فیزیکی برگزار شد. قطعاً این جشنواره‌ها و حضورها برای ما لازم هستند. ایراد بزرگی که وجود دارد این است که برنامه‌ریزی‌ای برای معرفی ایران به دنیا از طریق جشنواره‌ها وجود ندارد.

فقدان ژانر در سینما؛ حاصل نبود خلاقیت یا فقر امکانات؟
بررسی تحولات سینمای ایران در دهه 90 چند هفته‌ای است که در دستور کار «نقد سینما» قرار گرفته است. در ادامه این پرونده ویژه، شب گذشته امیررضا مافی در گفتگوی ویدئویی با ابوالحسن داوودی به موضوع «تنوع ژانر» در سینمای ایران طی دهه 90 پرداخت.
ابوالحسن داوودی در ابتدای این بحث گفت: ما نیاز داریم ابتدای تعریفی از ژانر ارائه دهیم. واقعیت این است که من به‌عنوان فیلم‌ساز، بعد از سی‌وچند سال کار در سینمای ایران، خیلی به تعاریف جاری و خط‌کشی شده ژانری در سینما اعتقادی ندارم. چراکه فکر می‌کنم موضوعات و مسائل مختلف در سینمای جهان و به‌تبع سینمای ایران آنقدر به هم آمیخته شده است که دیگر به آن معنا ژانرهای مشخص و خط‌کشی شده کمتر داریم.
وی ادامه داد: ژانرهای مرسوم مانند وحشت و علمی-تخیلی، بیشتر در سینمای صنعتی بروز و ظهور دارند و براساس میزان تماشاگری که دارند، مورداستفاده قرار می‌گیرند. در سینمای ما اما شاهد استفاده صنعتی از این ژانرهای اصلی نیستیم. به این معنا که هر سال تعداد مشخصی فیلم وحشت و یا فیلم علمی-تخیلی داشته باشیم.
داوودی درباره پاسخ به اینکه آیا به لحاظ صنعتی سینمای ایران امکان ورود به ژانرهای مختلف را نداشته است، توضیح داد: نه اینکه امکان ورود نداشته‌ایم. ما به هر حال گونه‌های مختلف سینمایی را کم‌وبیش در سینمای خودمان داشته‌ایم، اما هیچ‌گاه تبدیل به ژانر صنعتی نشده‌اند.
وی سهم فیلم‌های کمدی، اجتماعی و تجربی را در تولیدات سینمای ایران غالب دانست و درباره اینکه آیا سینمای ایران به تنوع ژانری در شرایط فعلی نیاز دارد یا خیر، گفت: مسئله اصلی لزوم ژانر برای سینما نیست، مسئله این است که در این دوران با چه مخاطبی مواجه هستیم. اگر با اضطرارهای امروز سینمای ایران بخواهیم صحبت کنیم و چشم‌انداز امسال و سال آینده را مدنظر قرار دهیم، طبعاً همین شرایط ژانرهای جدید را در سینما تولید خواهد کرد.
این کارگردان سینما ادامه داد: ژانر درواقع یک گونه پرداخت است. مثلاً نوع فیلم‌سازی عباس کیارستمی، تبدیل به یک نوع خاص یا ژانر شده است و فیلم‌سازان دیگری که آن شیوه فیلم‌برداری و یا کار با بازیگر را تجربه می‌کنند، توجه ما به سینمای کیارستمی جلب می‌شود. اینکه چقدر در سینمای ایران نیاز به ژانرهای مختلف داریم را هم باید در شرایط عادی سینمای بسنجیم.
داوودی درباره تعدد آثار شبیه به هم در سینمای ایران هم گفت: این اتفاق بیش از آنکه متوجه فیلم‌سازان باشد، به شرایط موجود و مشکلات پیش روی فیلم‌سازان بازمی‌گردد. یعنی فیلم‌ساز ما به جهت دور بودن از امنیت سرمایه‌گذاری‌های سالم، معمولاً به سمت آثاری کشیده می‌شود که پیش‌تر جواب پس داده‌اند و به همین دلیل ورود به مسیرهای تازه، غیرمتعارف به نظر می‌رسد و به‌ندرت اتفاق می‌افتد.
وی تأکید کرد: نسل جدیدی که به سینما وارد شده است، خیلی علاقه‌مند است زبان تازه‌ای را در سینمای ایران برای خود پیدا کند، اما اینکه چقدر چنین فضایی برایش وجود دارد، مهم است. به همین دلیل هم آثارشان غالباً شبیه آثار موفق قبلی‌ها می‌َشود.
کارگردان «سفر جادویی» به فقر اقتصادی سینمای ایران هم اشاره کرد و گفت: معمولاً فیلم‌ها با بودجه‌ای نازل تولید می‌شوند و به همین دلیل دیگر نمی‌توانند امکانات ساخت یک فیلم اکشن خوب را در اختیار داشته باشند. به‌خصوص در دهه 90 کمبود این جنس فیلم‌ها بیشتر ریشه اقتصادی دارد.
ابوالحسن داوودی در ادامه این گفتگو درباره تنوع ژانری و فرمی آثار کارنامه خود و تأثیر فقدان خلاقیت بر فقدان ژانر در سینمای ایران گفت: اگر بخواهم از فیلم‌های خودم مثال بزنم، برای تک‌تک‌شان زمان بسیاری را جنگیدم و مصائب بسیاری را تحمل کردم تا این گونه‌گونی را براساس ضرورت موضوع و زمانه، در کارنامه‌ام رعایت کنم. اعتقادم بر این است که اگر فیلم‌ساز بخواهد یک سبک خاص را مدام تکرار کند، خودش هم به مرور زمان به تکرار مکررات خواهد افتاد و کمتر می‌تواند نیاز جامعه مخاطبان را برآورده کند.
وی در ادامه به برخی مشکلات خود در مسیر ساخت فیلم‌هایی چون «زادبوم»، «رخ دیوانه» و «من زمین را دوست دارم» در کارنامه خود گفت: به نظر می‌رسد پیگیری و سماجتی که ما برای این آثار داشتیم، در نسل جدید وجود ندارد. نسل امروز عادت کرده‌است، ابزار کارش ساده‌تر، به‌روزتر و دردسترس‌تر باشد. شاید به همین دلیل کمتر زحمت می‌کشد. تکنولوژی جدیدی که به سینما وارد شده است، موجب نوعی تنبلی در سینمای ما شده است، جز درباره فیلم‌سازان معدودی که می‌ایستند و آنچه می‌خواهند را به هر قیمتی به دست می‌آورند. اگر در سینمای امروز فیلم‌سازانی چون اصغر فرهادی و سعید روستایی داریم، من آن را محصول سماجت و پیگیری این افراد می‌دانم. این فیلم‌سازان برای رسیدن به گونه‌ای از فیلم‌سازی که مدنظر داشته‌اند از هیچ تلاشی فروگذار نکردند.
داوودی درباره اینکه آیا جسارت فیلم‌سازان برای تجربه‌های جدید کم شده است هم گفت: تنوعی که در کارنامه من به‌وجود آمده است، بیش از هر چیز ناشی از درک شکست در سینما بوده است. فیلم‌سازان ما به‌خصوص نسل جدید، به‌ندرت شکست را در سینما و فیلم‌سازی تجربه کرده‌اند. شکست، بیش از موفقیت می‌تواند منجر به جسارت و سماجت، ناشی از این جسارت شود.
وی افزود: من بیش از هر چیز از شکست فیلم «بوی خوش زندگی» در سینما خودم، درس آموختم. شکست بزرگی که در آن فیلم به‌عنوان سخت‌ترین فیلم کارنامه‌ام خوردم،‌ زمینه سماجت من برای آثار بعدی‌ام شد. قطعاً اگر «بوی خوش زندگی» شکست نمی‌خورد، من هیچ‌گاه شهامت ساخت «تقاطع» را به‌عنوان اولین فیلم غیرخطی سینمای ایران، پیدا نمی‌کردم. هر که آن فیلم‌نامه را خوانده بود، هشدار می‌داد که تماشاگر ایرانی به این روایت عادت ندارد و شاید گیج شود، اما این اتفاق رخ نداد.
داوودی درباره فقدان قهرمان در سینمای بدون ژانر هم گفت: برای ساختن قهرمان در سینما، نیاز به سینمای صنعتی داریم. سینمایی که در آن درام بتواند مبتنی‌بر یک سرمایه‌گذاری درست (هم پولی، هم محتوایی و هم تکنیکی) شکل بگیرد. سینمای هالیوود اگر قهرمان دارد، برای قهرمانش پول خرج می‌کند. تلاش می‌کند برای این قهرمان استانداردی برقرار کند. در سینما ما معمولاً رسیدن به چنین استانداردی کم رخ می‌دهد.
وی ادامه داد: آنچه در بخش خصوصی برای جذب مخاطب سرمایه‌گذاری می‌شود، به‌ندرت به چنین استانداردی منجر می‌شود که قهرمانی خلق کند که مخاطب عام آن را بر پرده سینما بپذیرد.

بهروز افخمی: فیلم‌نامه‌نویسی مقدمه فیلم‌سازی است
«آموزش فیلم‌سازی» بخش پایانی برنامه شب گذشته «نقد سینما» بود. بهروز افخمی در این بخش پاسخگوی پرسش‌های رسیده از سوی مخاطبان این بخش از برنامه بود.
افخمی در پاسخ به سوالی درباره جایگاه فقیر فیلم‌نامه‌نویسان در پروژه‌های سینمایی گفت: این اتفاق شاید به این دلیل است که فیلم‌نامه‌نویسان ما غالباً کارگردانی نمی‌کنند. فیلم‌نامه‌نویسی که خودش آماده کارگردانی باشد، دچار این ضعف جایگاه و مشکلاتی از این دست نمی‌شود.
«مفاهمه» میان فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان در ادامه موردبحث افخمی و مافی قرار گرفت که افخمی در این بخش تأکید کرد: یک فیلم‌نامه‌نویس خوب هم حتی وقتی قرار است از یک رمان خوب، فیلم‌نامه‌ای بنویسد، موفق عمل نمی‌کند، پس چرا باید انتظار داشته باشد فیلم‌نامه‌اش از طرف کارگردانان خوب فهمیده شود!؟ چنین فیلم‌نامه‌نویسی باید خودش دست‌به‌کار شود و کارگردانی کند.
افخمی در ادامه با تأکید بر اینکه «فیلم‌نامه» یک فرم ادبی کامل نیست گفت: فیلم‌نامه‌نویسی درواقع مقدمه‌ای برای فیلم‌سازی است. این نگاه باعث می‌شود ترس برخی که فکر می‌کنند فیلم‌نامه باید یک فرم ادبی کامل و خالص،‌ از جنس نمایشنامه باشد، بریزد.
وی در پاسخ به اینکه «فیلم‌نامه خوب چیست؟» گفت: فیلم‌نامه‌ای که وقتی می‌خوانید احساس کنید می‌خواهید روی آن سرمایه‌گذاری کنید. فیلم‌نامه خوب، فیلم‌نامه‌ای است که تهیه‌کننده می‌پذیرد روی آن سرمایه‌گذاری و ریسک کند.
افخمی تأکید کرد: فیلم‌نامه‌نویسی که خودش کارگردانی نکرده باشد و یا آماده کارگردانی نباشد، در هر حال در موضع ضعف است. بیشتر فیلم‌نامه‌نویسانی که کارگردان می‌شوند، لزوماً کارگردانان خوبی نمی‌شوند. با این حال همه فیلم‌نامه‌نویسان خیلی خوب، باید خودشان را آماده کارگردانی کنند.
افخمی در بخش دیگری از صحبت‌های خود به‌شدت به «فروش فیلم‌نامه» مخالفت کرد و گفت: تا امروز دو فیلم‌نامه‌ام را فروخته‌ام که به‌شدت پشیمان شدم. یکی از آن‌ها‌ «پایان خدمت» بود که بسیار بد ساخته شد. بعد از این تصمیم گرفتم حتی اگر همه ایده‌هایی که در ذهن دارم با خودم به زیر خاک برود،‌ بهتر از آن است که آن را به دیگری واگذار کنم و اینگونه ساخته شود!
افخمی در بازگویی بخشی از خاطرات سینمایی خود، به تغییر پایان‌بندی فیلم‌ «شوکران» اشاره کرد و گفت: در فیلم‌نامه اولیه، داستان با آتش زدن خانه توسط زن صیغه‌ای تمام می‌شد. گزینه اول برای بازی نقش زن هم غوغا بیات بود که قلدرتر از هدیه تهرانی به نظر می‌رسید. اما وقتی این نقش به هدیه تهرانی رسید،‌ در همان جلسات اول متوجه شدم او نمی‌تواند کسی باشد که در پایان خانه‌ای را آتش می‌زند، به همین دلیل پایان فیلم را تغییر دادم.
وی افزود: اینکه می‌گویم «فیلم‌نامه» فرم ادبی کامل نیست، به این معنا است که روی کاغذ باید دنیایت را بسازی، اما وقتی براساس آن فیلم می‌خواهی بسازی، بازیگر و دیگر اجزا هم بخشی از کلمات تو محسوب می‌شود. اگر فیزیک و صدای بازیگر به تو اجازه ضبط یک صحنه مشخص را نمی‌دهد، باید آن را عوض کنی.

برنامه «نقد سینما» به تهیه‌کنندگی یوسف بچاری جمعه شب‌ها ساعت 22 از شبکه پنج سیما پخش می‌شود.

انتهای پیام/ن

امتیاز شما

نظر شما
کد بالا را وارد کنید:
نظر های بازدیدکنندگان
 

همزمان با تعطیلی دو هفته ای در برخی شهرهای با وضعیت قرمز اعلامی از سوی ستاد ملی مقابله با کرونا ،  جدول پخش شبکه های سیما متناسب با قرنطینه خانگی مردم ، غنی و پربارتر شد.

در آخرین روزهای آبان با فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی شبکه های سیما همراه باشید.

سری جدید مسابقه «پنج ستاره» با اجرای علی انصاریان در فضایی شاد و مهیج ، اما در بستر آموزشی روی آنتن می رود.

 شبکه نسیم یاد وخاطره دو چهره ماندگار حوزه تربیت و تعلیم مرحوم حجت الاسلام راستگو و مرحوم چنگیز جلیلوند دوبلور باسابقه و توانای سینما وتلویزیون را گرامی می دارد.

فدراسیون‌های ورزشی کشتی، هندبال، بسکتبال ، گلف از شبکه ورزش برای پوشش رویدادهای ورزشی این فدراسیون ها قدردانی کردند.

سریال «شرم» به کارگردانی احمد کاوری به زودی روی آنتن شبکه سه می‌رود.

شبکه های دو، سه، چهار، امید و افق از امروز 1 آذر تا چهارشنبه 5 آذر، چندین فیلم سینمایی پخش می کنند.

«وقتی آنها ما را می بینند 1»، «یل فام»، «زنده باد ناراسیمها ردی»، «دایره تصادف و فرار» فیلم های جدیدی هستند که این هفته از شبکه های سیما پخش می شوند.

دکتر حمید شاه آبادی معاون سیما در پیامی درگذشت چنگیز جلیلوند، دوبلور توانمند و پیشکسوت  تلویزیون را تسلیت گفت.

در پی درگذشت صاحب حنجره طلایی «چنگیز جلیلوند» دوبلور باسابقه و توانای سینما و تلویزیون ، شبکه نمایش یاد این هنرمند کشورمان را گرامی می دارد.

نشست هم‌اندیشی مدیران شبکه امید سیمای جمهوری اسلامی ایران و سازمان عقیدتی سیاسی ارتش با حضور دکتر مهدی سالم، مدیر شبکه امید و حجت‌الاسلام عباس محمدحسنی، رئیس سازمان عقیدتی سیاسی ارتش برگزار شد.

شورای معارف سیما از پخش برنامه های متعدد ویژه ایام ولادت امام حسن عسکری(علیه السلام) و وفات حضرت معصومه(سلام الله علیها) از شبکه های مختلف سیما خبر داد.

مجموعه خارجی«هانا» ازامشب شنبه اول آذر ماه روی آنتن شبکه سه سیما قرار می گیرد .

در پی درگذشت کامبوزیا پرتوی کارگردان و فیلم نامه نویس سینمای ایران، شبکه نسیم یاد این هنرمند برجسته را گرامی می دارد.

مجموعه نمایشی «ایلجیما» از شنبه هر شب ساعت 23 روی آنتن شبکه پنج سیما می رود و ر وز بعد ساعت 10 صبح و 19 شب بازپخش می شود. 

 

شبکه دو سیما امسال همایش شیرخوارگان حسینی را بدون حضور مادران و نوزادان از طریق امواج تلویزیونی از تهران و مشهد پوشش خواهد داد.

در آخرین روزهای مرداد ماه با فیلم‌های سینمایی شبکه های سیما همراه باشید.

برنامه «نقد سینما» شبکه پنج سیما این هفته جمعه ساعت 22 به مناسبت آغاز ماه محرم و ایام سوگواری امام حسین (ع ) به بررسی آثار عاشورایی در سینمایی ایران می پردازد .

سریال «عقیق» در 10 قسمت 40 دقیقه ای به کارگردانی بهرنگ توفیقی و تهیه کنندگی محمدرضا شفیعی از چهارشنبه  29 مرداد ماه، هر شب از ساعت 20:45 روی آنتن شبکه سه قرار می گیرد.

برنامه گفتگو محور «حس مشترک» در ایام محرم و صفر از شبکه دو سیما روانه آنتن خواهد شد.

 شبکه سلامت برای نکوداشت روز پزشک ویژه برنامه هایی تدارک دیده است.

مرحله نهایی مسابقه قرآنی تلویزیونی «اسرا»، با کشف ۱۸ استعدادقرآنی کشور به پایان رسید .

همزمان با آغاز ماه محرم و برپایی عزاداری سید و سالار شهیدان حضرت ابا عبدالله الحسین(ع)، شبکه پنج سیما با برنامه‌های ویژه ی مذهبی، میزبان عزاداران حسینی(ع) می شود.

حال و هوای متفاوت آنتن شبکه نسیم در ایام عزاداری را به تماشا بنشینید.

ویژه برنامه‌های مختلف تلویزیونی و مستند به مناسبت ماه محرم از شبکه افق سیما پخش خواهد شد.

شبکه دو سیما همزمان با ایام سوگواری اباعبدالله حسین (ع) و آغاز ماه محرم ویژه‌برنامه «تکیه‌خانه» را در قالب (MC)و به صورت ترکیبی روانه آنتن می‌کند.

وزیر آموزش و پرورش در آیین تجلیل از معلمان و عوامل برنامه مدرسه تلویزیونی ایران با بیان اینکه جوامع برای داشتن سر زندگی و پویایی باید توانمندی مواجه با تغییرات را داشته باشند، گفت: در شرایط ویروس کرونا ایران سراسر مدرسه شد.

 آیین تجلیل از معلمان و عوامل برنامه مدرسه تلویزیونی ایران برگزار شد.

شورای معارف سیما در اطلاعیه ای جزئیات برنامه های مختلف حسینیه تلویزیونی ایران را که از تمامی شبکه های تلویزیون در دهه اول محرم پخش می شود، اعلام کرد. 

 

جدول مدرسه تلویزیونی شماره ۸۴ برای روز شنبه  ۸۴  آذرماه اعلام شد.

در پی شهادت دکتر محسن فخری‌زاده دانشمند برجسته هسته‌ای و از مدیران ارشد صنعت دفاعی کشور شبکه یک سیما امشب فیلم سینمایی «بادیگارد» را پخش می کند.

دکتر حمید شاه آبادی معاون سیما در پیامی درگذشت هنرمند فرهیخته پرویز پورحسینی را تسلیت گفت.

به پاس زحمات و نقش آفرینی هاى ماندگار هنرمند متعهد و ارزشمند کشورمان، برنامه خندوانه با حضور زنده یاد استاد پرویز پورحسینی شنبه ٨ آذر ساعت٢١:٣٠ از شبکه نسیم بازپخش خواهد شد.

پرویز پورحسینی هنرمند و بازیگر توانا و پیشکسوت کشورمان صبح امروز بر اثر بیماری کرونا درگذشت.

جدول شماره ۸۳  مدرسه تلویزیونی ایران برای روز جمعه ۷ آذرماه اعلام شد.

برنامه《متحرک سازی》با هدف آشنایی با مراحل  ساخت  پویانمایی از شبکه آموزش پخش می شود

مدیر شبکه قرآن و معارف سیما بر اهتمام این شبکه برای پیگیری مطالبات موسسات قرانی سراسر کشور تاکید کرد.

مدیر شبکه قرآن  و معارف سیما بر لزوم تولید برنامه‌های کوتاه معارفی با محوریت پیام های قرآنی تاکید کرد.

جدول مدرسه تلویزیونی شماره ۸۲ مدرسه تلویزیونی ایران برای روز پنج شنبه ۶ آدرماه اعلام شد.

نظرسنجی مرکز تحقیقات نشان می‌دهد تا اول آذر ۷۷٫۲ درصد مردم بیننده برنامه‌های سیما بوده‌اند و در میان سریال‌های جدیدی که روی آنتن رفته، مجموعه «خانه امن» شبکه «یک» توانسته با کسب ۳۶٫۴ درصد مخاطب، عنوان پربیننده‌ترین سریال این روزها را از آن خود کند.

چهار سریال انیمیشن از تولیدات مشترک صداو سیما و سازمان هنری رسانه ای اوج روی آنتن تلویزیون می رود.

شبکه مستند امشب ساعت ۲۱ با پخش مستند «پشت پنجره ها» به تهیه کنندگی سیدمازیار هاشمی و کارگردانی بیژن اعرابی یاد و خاطره کامبوزیا پرتوی را گرامی می‌دارد.

برنامه «صبحی دیگر» فردا پنج شنبه ۶ آذر با حضور پدر یکی از شهدای سلامت روی آنتن می رود.

برنامه «تهران 20» امشب (چهارشنبه5 آذرماه) با حضور دکتر امیرحسین قاضی زاده هاشمی، نایب رئیس مجلس شورای اسلامی، روی آنتن شبکه پنج سیما می‌رود.

تمامی حقوق این وب سایت به معاونت سیما تعلق دارد