به گزارش پایگاه اطلاعرسانی سیما، به نقل از روابط عمومی رسانه ملی، علی ملاقلیپور افزود: برایناساس تقویت مراحل تفکر در این قصه موردتوجه قرار گرفته است. بهواسطه این قصه بچهها در خلال مسائل کارآگاهی با روند درست اندیشیدن، خوب دیدن مسائل، مشاهده، جمعآوری اطلاعات، تجزیه و تحلیل و آنالیز رویدادها و درنهایت نتیجهگیری درست، آشنا میشوند.
وی ادامه داد: این مجموعه نوشته محسن ملکی و محمدحسین حقانی بود. پیش از این با محسن ملکی در سریال «کتونی زرنگی» همکاری کرده بودم. درنتیجه با نوع کار و نگاه یکدیگر آشنا بودیم و او پیشنهاد کارگردانی من در این قصه را به تهیهکننده داده بود. البته علاقه شخصی خودم هم کار برای کودک و نوجوان بود و میتوانم بگویم نتیجه فراتر از تصورم شد. این کارگردان افزود: در «کارآگاهان کوچک» ظاهر ماجرا مسائل پلیسی، اما در باطن بهتر یادگرفتن و درست نگاه کردن به موضوعات در قشر کودک و نوجوان است. برایناساس آموزشهای لازم در حوزه امنیت خانه و خانواده ترتیب داده شده است؛ اینکه مثلا در خانه را روی هرکسی باز نکنند یا در فضای مجازی هوشیار باشند که هر پیام و لینکی را باز نکنند و هر پیشنهادی را از هر غریبهای نپذیرند و در یک کلام مهارت «نه» گفتن را تمرین کنند.
ملاقلیپور در پاسخ به این سؤال که چرا قالب کارآگاهی را برای روایت این سریال انتخاب کردهاند، اظهار کرد: ساختار کارآگاهی از منظر تصویری و فیلم، جذاب است و نخستین بازی در سنین کودک و نوجوان بهخصوص برای پسربچهها پلیسبازی و دعوا بر سر پلیس شدن است؛ اساساً این موضوع از فطرت آدمی سرچشمه میگیرد که روحیه عدالتخواهی دارد و از همان ابتدا میخواهد که با ظلم و پلیدیها مبارزه کند. انسان بهخصوص در سنین پایین، قهرمان را در شخصیتهای عدالتمحور میبیند که عمدتاً در هیبت یک پلیس برایش شناخته شده است. وی ادامه داد: از سوی دیگر داستان کارآگاهی در خودش تجسس و کاوش و روحیه حل کردن مسئله دارد و این با ذات فیلمنامهنویسی و ماهیت آن همخوان است؛ اینکه کار یک فیلمنامه گرهافکنی و گرهگشایی است؛ بنابراین اگر این دو موضوع یعنی یک فیلمنامه و یک قصه پلیسی با هم همراه شده و قصه با ضرباهنگ بالا در جریان باشد - مانند تعقیب و گریز- خروجی آن برای مخاطب جذاب میشود.
ملاقلیپور با بیان اینکه این نخستین تجربه کارگردانی من در گروه کودک و نوجوان بود، گفت: البته در سالهای قبل دستیاری کارگردانان نامآشنایی چون مسعود کرامتی و حسین قناعت را کرده بودم. البته که کلیت کار با کودک و نوجوان سخت است و مشکلات خاص خودش را دارد. یکی از مهمترین این مشکلات این بود که برای گرفتن بازی درست از بچهها به آنان فیلمنامه کامل را ندادم تا با مسائل حلشده مواجه نباشند و ذهن فعال و کاوشگری را در صورت و بازیشان بروز دهند. وی ادامه داد: اساساً در کار با کودکان وقتی آنان پایان قصه را میدانند، بعضاً تلاشی برای کشف حقیقت نمیکنند و بازیشان آنگونه که باید از آب در نمیآید. به همین دلیل من آنان را در ابهام گذاشتم تا بازی واقعیشان را نشان دهند که وقتی سؤال میپرسند، همانند مخاطب جوابش را ندانند و دنبال نتیجه باشند و همه اینها چالش برانگیز بود. بر این اساس وقتی بچهها دنبال سرنخی بودند، خودشان هم سؤالاتی در ذهن داشتند و مانند کارآگاه قصه در جستوجو بودند.
انتهای پیام/ن